एक फ्रस्टू पोस्ट

मी सध्या "बद्दी" नावाच्या एका गावात राहत आहे. हे गाव हिमाचल प्रदेश मध्ये आहे. लईच वाईट जागा आहे. जाम बोर होत आहे. रोज प्लांट मध्ये येणे, कामगारांवर बोंबा बोंब करणे आणि बॉसला प्रोडक्शन नंबर सांगणे यापलीकडे जिंदगीत काही सुरु नाही. असंच अजून काही दिवस चालू राहिले तर मी ठार वेडा होऊन जाईन. "निगरगट्ट" कामगारांनी लाईफची मारून ठेवली आहे.

अजून एक महाभयानक त्रास म्हणजे नेपाळी जेवण. गेस्ट हौस मध्ये नेपाळी लोक आहेत जेवण आणि बाकीची कामे करायला. एक तर हे साले १५-१५ दिवस अंघोळ करत नाहीत. तेच बनियन घालून फिरत असतात. रोज साले मिक्स वेज आणि काळी डाळ बनवतात. वैताग आला आहे. एका महिन्यात एवढे पराठे खाल्ले आहेत, आता आयुष्यात परत कधी खाणार नाही. सकाळ-सकाळी तेलाने भरलेले पराठे आणि थंडगार दही. बास. याच्या पेक्षा खतरनाक नाश्ता मी कधी केला नाही आणि कधी करणार नाही. डोक्याला शॉट आहे सगळा.

दिवसभर नेटवर टाईम पास करून वेळ घालवण्याचा प्रयत्न चालू असतो. फेस बुक, जी मेल , ई. चा मोठा आधार आहे. ९ तास झोपतो. ११ ते ८. ११ तास प्लांट मध्ये असतो. ९.३० ते ८.३०. काय झंड लाईफ चालू आहे. वरून पोटाचे प्रोब्लेम्स. बास आता. लई झाले.